Miroirs (Mirrors) - Maurice Ravel

Miroirs (Mirrors) – Maurice Ravel to solowy utwór na fortepian skomponowany w 1905 roku, dedykowany jednemu z bliskich przyjaciół Ravela, urodzonemu w Szwajcarii francuskiemu malarzowi i pisarzowi, Robertowi Delaunaya. Utwór składa się z pięciu części, z których każda posiada niepowtarzalną tożsamość muzyczną, począwszy od rytmów inspirowanych folkiem po siłę symfoniczną. Jest to niezwykłe dzieło utrzymane w stylu muzycznym początku XX wieku, określanym często jako muzyczny impresjonizm.

Historia i wydanie

Miroirs (Mirrors) pierwotnie skomponowano jako serię pięciu solowych utworów na fortepian zaaranżowanych na prywatny koncert w Paryżu w 1905 roku. Dopiero w 1920 roku na zamówienie Alfreda Cortota zaaranżowano go ponownie w większej sali koncertowej. Premiera odbyła się dwa lata później w Paryżu z Cortotem na klawiaturze. Po premierze Miroirs (Mirrors) został udostępniony publiczności i chwalony za nowatorską formę i podejście do kompozycji.

Utwór dedykowany jest Robertowi Delaunayowi, bliskiemu przyjacielowi Ravela i jednemu z najbardziej wpływowych artystów urodzonych we Francji początku XX wieku. Delaunayowi przypisuje się wprowadzenie Ravel do ruchu artystycznego znanego jako orfizm, który próbował zbadać związek między sztukami wizualnymi a muzyką.

Uproszczona analiza składu

Miroirs (Lustra) jest podzielone na pięć odrębnych sekcji. Część pierwsza „Noctuelles” (Ćmy) utrzymana jest w formie nokturnu. Część ta jest przeważnie liryczna, z pewnymi akcentami chromatycznymi pod koniec.

Część druga, „Oiseaux Registres” (Rajskie ptaki), to jedna z najsłynniejszych części dzieła. Jest to utwór medytacyjny, romantyczny, z rozłącznym ostinato w lewej ręce i ozdobnymi przebiegami w prawej.

Część trzecia, „Une Barque sur l'Océan” (Łódź na oceanie), to scena fal uderzających o łódź, z oktawami w lewej ręce symulującymi fale, a prawa ręka tworzy wokół siebie bogatą, dysonansową, przewiewną atmosferę. Łódź.

Część czwarta, „Alborada del Gracioso” (Pieśń błazna o świcie) to tradycyjny utwór w stylu hiszpańskim, charakteryzujący się charakterystycznymi, optymistycznymi rytmami, arpeggio i częstymi zmianami dynamicznymi, które dodają muzyce żywotności.

Część piąta i ostatnia, „La Valle des Cloches” (Dolina dzwonów), jest sekcją zamykającą i charakteryzuje się ciągłym dźwiękiem przypominającym dzwonek przez prawie cały czas trwania, który jest tworzony przez powtarzającą się ósemkę i zatrzymując się na znakach interpunkcyjnych.

Dlaczego Piece jest tak popularne

Miroirs (Mirrors) to jeden z najpopularniejszych solowych utworów na fortepian z początku XX wieku. Jego popularność wynika w dużej mierze z pomysłowego połączenia przez Ravela impresjonistycznych harmonii i rytmów, aby stworzyć niepowtarzalny krajobraz dźwiękowy pełen piękna i uroku. Każda z pięciu odrębnych części ma swoją własną, niepowtarzalną tożsamość, tworząc muzyczną podróż pełną stale ewoluujących dźwięków i emocji.

Utwór od chwili premiery stał się inspiracją dla wielu dzieł muzycznych i był wykonywany przez najwybitniejszych pianistów ubiegłego stulecia. Jest to świadectwo doskonałości Ravela jako kompozytora i jego zaangażowania w przesuwanie granic kompozycji muzycznej.

Wniosek

Miroirs (Mirrors) to jedno z arcydzieł Maurice'a Ravela, zbiór pięciu oszałamiająco złożonych, a jednocześnie odrębnych części na fortepian solo. Cieszy się dużym uznaniem za innowacyjne wykorzystanie impresjonistycznych harmonii i rytmów, a jego wpływ do dziś można dostrzec w dziełach muzycznych. To pozycja obowiązkowa dla każdego fana muzyki Ravel i każdego, kto interesuje się muzyką początku XX wieku.



Data publikacji: 19. 02. 2023